Een ezel met een bul…

SERIEUS!? / Ivan Cairo Dezer dagen kwam ik in een vrienden appgroep een gezegde tegen dat sommige mensen liever niet horen: ‘A donkey carrying a load of books is still a donkey’ . In Suriname hebben we daar een kortere, maar minstens even vernietigende versie van: ‘Leri no e puru don’ . Je kunt een ezel naar de universiteit sturen, hem volstoppen met wetenschappelijke literatuur en hem zelfs laten promoveren. Maar wanneer hij terugkomt, heb je mogelijk gewoon een ezel met een doctorstitel. Alleen balkt hij nu in academisch Nederlands. “Hoe kan een voorzienbaar bestuurlijk geschil maandenlang escaleren voordat een oplossing wordt afgedwongen? ” Ronny Asabina zei ooit in het parlement: ‘Surinamers zijn titelgeil’. Een uitspraak die je eigenlijk op een tegeltje zou moeten zetten en bij iedere overheidsinstelling of ieder particulier kantoor moet ophangen.

Want bij ons begint de academische komedie vaak al bij de eerste kennismaking. Je steekt iemand de hand toe en krijgt plechtig te horen: ‘Mijn naam is dokter Huppelepup’. Of doctorandus Huppelepup. Of meester Huppelepup. Pardon? Heeft uw moeder u werkelijk als baby ‘Dokter’ genoemd? Stond er op uw geboorteakte ‘Meester Huppelepup’? Nee toch? Die titels heeft u later verworven. Uw naam kreeg u van uw ouders. Uw diploma van een onderwijsinstelling. En uw manieren? Die lijken soms onderweg zoekgeraakt. De afgelopen jaren, de afgelopen maanden en zelfs de afgelopen dagen hebben wij in Suriname op stuitende wijze mogen aanschouwen wat er gebeurt wanneer geleerdheid, ego en bestuurlijke macht elkaar ontmoeten zonder dat gezond verstand is uitgenodigd. Neem de recente bestuurssoap bij de Telecommunicatie Autoriteit Suriname, TAS. Een conflict tussen de directeur en de raad van commissarissen groeide uit tot een juridische en…