Sundursprengdu hafmeyjarbrotin sem eru í dag stofustáss

Tvö vegleg brot úr höggmyndinni Hafmeyjunni eftir Nínu Sæmundsson eru þessa dagana á Listasafni Reykjanesbæjar á sýningunni Nína, okkar kærasta Nína. Styttan var sprengd í loft upp 'i Reykjavíkurtjörn á nýársnótt 1960, brotin úr henni varðveittust og eru í fyrsta skipti á formlegri sýningu. Þetta eru vegleg brot, annað er efri hluti hafmeyjunnar og hitt endinn á sporðinum. Brotin eru skráð í vörslu Listasafns Reykjavíkur en á sýningunni stendur samt sem áður skýrum stöfum að þau séu í einkaeigu. Í faðmi fjölskyldu Nínu á Suðureyri Helga Þórsdóttir, safnstjóri Listasafns Reykjanesbæjar, vissi fyrst fyrir stuttu að þessi brot væru til þegar sýningarstjórar sýningarinnar bentu henni á skráningu þeirra í Listasafni Reykjavíkur. Þá hafði hún samband við listasafnið og óskaði eftir að fá brotin lánuð.

„Yfirmaður safneignar segir já, ekkert mál en segir svo að brotin séu á sýningu á Suðureyri og að það sé löng saga að segja frá því. “ Helga hringir næst á Suðureyri og heldur að hún sé að hringja í flutningamann til að koma með brotið suður. Hún áttaði sig ekki á því fyrr en eftir talsverð samskipti að brotin hefðu verið á Suðureyri í aldarfjórðung í vörslu Elíasar Sæmundsson Guðmundssonar og fjölskyldu hans. Nína var nákominn ættingi þeirra. Elías er sem sagt maðurinn sem lánaði Listasafni Reykjanesbæjar brotin með því skilyrði að þau yrðu merkt í einkaeigu. Í eigu hans. Í porti með sorpi Ástæðan fyrir því að Elías hefur brotin í fórum sínum er að föðurbróðir hans vann reglulega fyrir Listasafn Reykjavíkur í kringum aldamótin. Elías segir að einn daginn hafi hann átt að fjarlægja rusl úr porti. Hann er beðinn um að fara með rusl á haugana og brotin, brjóstmyndin og sporðurinn, voru partur af þessu rusli sem hann var beðinn um að farga. Þá hafi frændinn spurt hvort hann mætti…