Ons wonderbaarlijk brein (26)

Voedselverslaving is een aandoening waarbij iemand een dwangrelatie ontwikkelt met voedsel. Bewerkt voedsel dat rijk is aan suiker, vet en zout leent zich voor deze relatie. Er is groeiend wetenschappelijk onderzoek dat aangeeft dat de neurobiologische mechanismen onderliggend aan dit fenomeen veel overeenkomsten vertonen met verslaving aan alcohol en cocaïne. Tekst en beeld Richenel Ellecom Deze aandoening wordt gekenmerkt door verlies van controle over voedselinname, regelmatig meer eten dan men van plan was, sterke trek in eten zonder dat men honger heeft, voortdurend denken aan eten, doorgaan met het gedrag ondanks lichamelijke of sociale schade, mislukte poging te stoppen met het gedrag en eten om negatieve gevoelens te verminderen. “De uitdaging bij voedselverslaving is dat voedsel een belangrijk onderdeel is van het menselijke bestaan.

We kunnen niet zonder voedsel leven” Ondanks het feit dat voeding niet giftige of verslavende stoffen bevat volgens de traditionele definitie, kan voeding worden gebruikt om emotionele regulatie te bevorderen. Voorbeelden hiervan zijn: voeding om angst te verminderen, om verdriet te verzachten, om eenzaamheid te compenseren, om stress te reguleren en om gevoelens van leegte op te vullen. Er kan dus een vicieuze cirkel ontstaan: stress–eten–tijdelijke opluchting–schuldgevoel–meer stress–opnieuw eten. Biochemische mechanismen Er zijn biochemische (scheikundige processen in het lichaam) die onderliggend zijn aan de zichtbare symptomen. Het dopamine systeem functioneert als het primaire beloningssysteem in het lichaam. Suiker en vet stimuleren een sterke dopamine afgifte. Na langdurige overstimulatie neemt het aantal dopaminereceptoren af en ontstaat er tolerantie, waardoor men steeds meer voedsel nodig heeft om hetzelfde…