Atompai en de woestijn

GANGA / Sharda Ganga Beste Mr. Poetini Mielando Atompai (LL. M. ), Member of Parliament, Lawyer, Entrepreneur, Trade Union Leader, Sports Executive, Police Inspector. (ik ben even op uw Facebook gaan kijken hoe ik u zou moeten aanspreken en dit is zoals u zichzelf voorstelt daar. Overigens, ik zie daar staan dat u een Rotterdams woonadres heeft? Hoe interessant). U heeft het voorzitterschap van de vaste commissie Onderwijs in DNA neergelegd, zo een vijf weken geleden. Echter, u maakte het pas nu bekend. (Dat is ook interessant). U zegt: “Mij niet gezien bij vertraging, excuses of halve maatregelen”. U noemt het een principieel politiek signaal en zegt dat u zich te vaak een roepende in de woestijn heeft gevoeld. “Van een gekozen volksvertegenwoordiger verwacht ik een andere boodschap: ‘hier ben ik, hier blijf ik en de regering zal verantwoording afleggen’.

Daarvoor is op u gestemd” Ik moest daar toch een beetje van ginnegappen hoor. U bent iets langer dan een jaar DNA-lid, de woestijn waarin u roept kan daarom nauwelijks meer zijn dan een stukje savanne bij Colakreek. Er zijn hele volksstammen mensen die al decennia op deuren kloppen, aan bellen trekken, ageren, reageren, worden gehoord of juist genegeerd en die toch stug doorzetten. Het zijn veelal mensen die nooit zo dicht bij de macht zaten als u. Dat zijn de echte woestijnroepers zou ik zeggen. Lerarentekort, te weinig lokalen, leerlingen die lessen missen: de dingen die u noemt zijn schrijnend, maar ze zijn slechts de symptomen van een decennialange verwaarlozing van het onderwijs. De rot, de grondoorzaken liggen veel dieper. Ja, conferenties genoeg hoor. Veelal om de inrichting van het onderwijs te bespreken. Maar hoe het ministerie functioneert, de totale, en ik bedoel echt totale rot van binnenuit, van afdelingen…